هرگاه بیاییاول آسمانستدردم این نیست که دیر میشوددیر و زود نداریهمیشه اول هر گاهرسیدهایو هیچگاهبیگاهنبودهایدردم اینستنکندگاهی که باید بیاییآن گاهی باشدکه منبه خواب رفته باشم. .............................................مجموعه

روزی كه خود را سرودم گويی نمای شما بودانگار تا حرفِ دوری در راستای شما بود هر حسِّ پاكی اگر بود در لمسِ يك بندِ باران چون نبضِ خوابِ سحرها رمزی برای شما بود من پردهها را كشيدم روزی كه دودِ درو بود روزی كه تدبيرِ گندم در دستهای شما بود روزی كه